Postuum

pasfoto Greet(1)

Greet Roodveldt

17-02-1934      –      14-06-2017

Greet is op 09-11-2000 als voorzitter van de Stichting Comité Vrouwenconcentratiekamp Ravensbrück toegetreden tot het bestuur.
Tevens was ze penningmeester van het Internationale Ravensbrück Komité, waar ze van 10 t/m 12 juni 2017 nog in Tsjechië deelnam aan de conferentie van het IRK, dat jaarlijks (in steeds een ander land) gehouden wordt.
Verder gaf ze gastsprekerslessen op veel verschillende scholen.
Greet was een actieve, bevlogen vrouw die zich vele jaren met volle overgave heeft ingezet voor het CVR.

Herdenking 2017 Greet (1)

Greet Roodveldt-van Kampen is in de nacht van 14 juni j.l. in haar slaap overleden. Zij was net een dag thuis van haar deelname aan de conferentie van het Internationale Ravensbrück Komité in Lidice (Tsjechië), waarvan zij penningmeester was. Ik heb haar jammer genoeg niet meer gesproken.

Ik leerde Greet ongeveer 15 jaar geleden kennen. Ik deed in die tijd af een toe klusjes voor het Comité Vrouwenconcentratiekamp Ravensbrück. Een paar jaar later nam ik het secretariaat over. Greet was toen al voorzitter en dat werd het begin van een hechte samenwerking en vriendschap.

Greet was een bescheiden voorzitter. Ze trad niet erg graag op de voorgrond. Dat liet ze liever aan een ander over. Toch kon je niet om haar persoonlijkheid heen. Ze was belezen, had een eigen mening, was heel tolerant en behulpzaam, no nonsens in alles, was gastvrij en ontzettend trouw aan haar ‘oude’ vrienden.

De boodschap van de vrouwen van Ravensbrück, dit nooit weer, was de rode draad in haar leven. Ze genoot van de gastlessen die ze al jaren gaf op de scholen. Ik heb meerdere malen bij haar in de ‘klas’ gezeten. Ze had een mooie verteltrant, je kon een speld horen vallen, zo goed wist ze de leerlingen te boeien. Ze vertelde vol liefde over de opvang bij haar oma, toen haar moeder naar Ravensbrück getransporteerd was en haar vader ondergedoken zat. Greet was een geboren verhalenverteller.

Ook in het Internationale Ravensbrück Komité werd ze bijzonder gewaardeerd om haar persoonlijkheid.

Ze was als voorzitter nauw betrokken bij de jaarlijkse herdenking, de jongeren- en Paboreizen naar Berlijn en Ravensbrück en het Centraal Orgaan Voormalig Verzet en Slachtoffers.

De laatste paar jaar miste ze haar man, Jaap Roodveldt. Een paar dagen voor haar vertrek naar Lidice, dus een week voor haar dood, spraken we er bij haar thuis nog over. Hoe ze de gezelligheid miste, de discussies en het gezamenlijke eten.

Ik heb haar niet meer gesproken, na de conferentie. Dat is vreemd. Ze had graag een dagje rust, als ze druk geweest was, dus ik belde niet meteen. Ik heb nog altijd het idee dat ze uit Tsjechië moet komen.

Met het overlijden van Greet hebben we een unieke voorzitter verloren en een goede vriendin voor velen.

Joke van Dijk
Secretaris Stichting Comité Vrouwenconcentratiekamp Ravensbrück
(waarnemend voorzitter)

 

Hieronder de afscheidsrede van mevrouw Gemma Groot Koerkamp, coördinator Landelijk Steunpunt Gastsprekers WOII-Heden.|

In Memoriam Greet Roodveldt- van Kampen

21 juni 2017, Amsterdam

Op verzoek van de familie spreek ik graag een aantal woorden bij het afscheid van Greet Roodveldt-van Kampen. Mijn naam is Gemma Groot Koerkamp. Ik werk bij het Landelijk Steunpunt Gastsprekers WO II-Heden, een project van het Herinneringscentrum Kamp Westerbork.

Greet was sinds 2008 als gastspreker op scholen actief. Dat deed ze op haar eigen manier; ze vertelde over de familie die zich direct na het begin van de oorlog aansloot bij het verzet, hun betrokkenheid bij de Februaristaking en de gevolgen daarvan voor haar ouders: de onderduik van vader en het verblijf van haar moeder in concentratiekamp Ravensbruck. Ook haar eigen ervaringen tijdens de hongerwinter, het gemis van haar ouders en de liefdevolle manier waarop opa en oma Greet en haar zusje, neefjes en nichtje hebben opgevangen tijdens de oorlogsjaren bracht ze ter sprake.

Greet vertelde authentiek en op een manier die anderen de ruimte gaf om mee te gaan in haar levensverhaal. Dat leverde mooie en bijzondere gesprekken op met leerlingen en studenten en zorgde voor vragen. Soms zoveel dat ze ook thuis nog lang met het beantwoorden zoet was: “ Ik zie ertegenop Gem, maar ik doe het wel, daar hebben die kinderen recht op! “

Onconventioneel is ook een woord dat Greet kenmerkte; in een verslag van één van haar gastlessen van twee jaar geleden las ik terug: mevrouw Roodveldt stond voor de klas zeer ontspannen te vertellen. Soms met handen in de zakken van haar spijkerbroek.

Greet was een uniek verteltalent. Ze gaf geen emotionele verhandeling en ik denk dat juist dáárdoor de essentie begrepen werd: het respect voor haar ouders en grootouders, de strijd die gevoerd moest worden en het verhaal van de achterblijvers.

Greet vond het belangrijk om het verhaal van de achterblijvers te vertellen; in haar lessen gaf ze onder meer aan dat haar moeder Ravensbrück heeft kunnen overleven, omdat ze wist dat haar kinderen in goede handen waren. Greet vond het belangrijk om te laten zien dat het werk van verzetsmensen alleen mogelijk was doordat er een achterban, een achterwacht was. Die saamhorigheid was voor haar van grote waarde.

En haar verhaal werd begrepen: “Dat het zo anders was, dan wij het nu hebben”, schreef één van de leerlingen als reactie na een gastles. Gevolgd door: ”Dank je wel, dat je dat zomaar aan ons wilde vertellen”.

De bevrijding van ons land betekende voor velen geen eind aan de oorlog. De periode ’40 – ’45 was zo ingrijpend en aangrijpend, ook voor Greet en haar familie, dat ‘de oorlog’ eigenlijk nooit meer helemaal uit haar leven is weggeweest. Datgeen waar haar familie vóór en tijdens de oorlog mee bezig was, hield niet op en Greet heeft het met bevlogenheid voortgezet: het verzet tegen fascisme, rassenhaat en intolerantie.

Bijzonder voor Greet, een zelfstandige vrouw met een overtuigd wereldbeeld, was dat ze altijd open stond voor commentaar. Ze wilde graag tips en  begeleiding om kinderen op een verantwoorde manier te vertellen over de oorlog. Tijdens workshops met Pabo-studenten praatte ze daar ook graag over, ze was dan in staat om los te komen van haar eigen geschiedenis en het belang van de docenten en leerlingen te zien.

En Greet was nooit te oud om te leren; vorige maand nog mocht ik een powerpoint voor haar maken om te gaan gebruiken bij de gastlessen in het nieuwe schooljaar… Dat tekende haar, ze ging niet voor zichzelf op  pad.

Toch moesten we ook rekening met haar houden, want hoewel eerlijk, betrouwbaar en toegewijd: we mochten haar nooit voor 11.00 uur ’s morgens bellen… Want, zo zei ze zelf altijd ”dan lig ik nog onder de zure lappen”. Aan de andere kant: als we elkaar te pakken hadden was een afspraak maken voor een gastles om 10.00 uur geen enkel probleem.

Dat zegt veel over Greet; ze wilde iets uitdragen en zich inzetten, stond open voor anderen én had een groot gevoel voor humor.
We hebben dan ook heel wat afgelachen als we met haar op reis gingen naar Ravensbruck. Het Steunpunt en het Herinneringscentrum, samen met de Stichting Comité Vrouwenconcentratiekamp Ravensbrück, om PABO-studenten verhalenvertellers van de toekomst te maken. Greet had dan moeiteloos twee petten op; ze was de voorzitter van het comité en gastspreker. Ook daar, op die beladen plek, vertelde ze openhartig haar levensverhaal en dat van haar moeder. En ’s avonds bij de witte wijn werden er flink grappen gemaakt en discussies gevoerd. Tien jaar heeft ze dat vol overgave gedaan en stond ze altijd voor ons klaar.

Greet ging voor de zaak: met hart en ziel. Dat kampoverlevende Selma van der Perre en haar vriendin uit Londen vóór en ná de reis naar Ravensbrück bij haar thuis kwamen logeren, was de gewoonste zaak van de wereld. In dit licht moet ik ook melding maken van de parkeerboete die ze vorige maand op haar autoruit vond toen ze Selma op Schiphol afleverde, na weer een reis naar Ravensbrück. Dat moest toch niet kunnen volgens Greet; voor het wegbrengen van een dame van bijna 95 moest begrip zijn, ook al stond je prominent op een verkeerde plek pal voor de ingang van de luchthaven…. En dat parkeren had trouwens ook maar heel kort geduurd….   Dus daar hebben we samen nog ff werk van gemaakt.

Greet was iemand die op geheel eigen wijze invulling wist te geven aan haar functie als voorzitter van het Comité Vrouwenconcentratiekamp Ravensbrück. Voor het Comité was ze een waardevolle kracht. Het is mooi dat op de rouwkaart een deel van het Ravensbrück Monument op het Museumplein te zien is. Greet was jarenlang betrokken bij de organisatie van de herdenking bij het Monument en gaf daarmee invulling aan het motto van de vrouwen die Ravensbrück overleefden: ”Wat wij hebben meegemaakt mag zich nooit herhalen en ook nu moet er blijvend gestreden worden tegen welke vorm van onrecht dan ook”. Dat deed ze ook met haar inzet in het Internationale Ravensbrück Comité, waarvoor ze vorige week nog in Praag was.

De laatste jaren verliepen niet licht: een staaroperatie, een zware anti-bioticakuur vorig voorjaar, een gebroken heup. En het afscheid van haar Jaap viel haar intussen ook zwaar. Toch ging ze dapper door.  Aantekening van een opmerking van haar in december 2015: “Doe me nu maar wel een half uurtje pauze  tussen twee gastlessen door”.

Ik weet dat er op dit moment ook veel Verhalenvertellers van de toekomst met ons in gedachten verbonden zijn. Net als hen, ben ik heel blij dat ik Greet hebben mogen kennen.

En ik ben dankbaar voor al het werk dat zij gedaan heeft. Dankbaar voor haar bijdrage aan een betere samenleving, door de vorming van leerlingen en PABO-studenten.

Daar mag je als zoon, schoondochter en kleindochter bijzonder trots op zijn.

 

Herdenking 2017.

Op 23 april 2017 is bij het monument voor het Vrouwenconcentratiekamp Ravensbrück herdacht dat het 72 jaar geleden is, dat het kamp (waar ook een klein mannenkamp gesitueerd was) bevrijd werd. Na de inloop met de mogelijkheid een kopje koffie of thee te nuttigen bij onze gastheer Gazprom, werd om 11.50 uur een korte stille tocht gehouden naar het monument, alwaar om 12.00 uur een welkomstwoord werd gesproken door de secretaris van de Stichting Comité Vrouwenconcentratiekamp Ravensbrück (CVR), mevr. Joke van Dijk-Bording. Een speciaal welkomstwoord was er voor de dames en heer die het kamp overleefd hebben.

Herdenking 2017 1e rij (1)

Vervolgens werd er een toespraak gehouden door mevr. Greet Roodveldt, voorzitter van het CVR,  waarin zij het belang van het blijven herdenken en het doorgeven aan de volgende generatie benadrukte.

Herdenking 2017 Greet (1)

De volgende spreekster was mevr. Jeanine Hennis-Plasschaert, minister van Defensie. De Telegraaf schreef daarover ‘In haar toespraak bracht minister Hennis een ode aan de vrouwen van Ravensbrück en de hoop die zij bleven koesteren. “Zij bleven geloven dat het kwaad niet zou overwinnen. Dit deden zij door om te zien naar elkaar. Door humor, inventiviteit en creativiteit.” Onder die vrouwen was Hennis’ eigen overgrootmoeder, Johanna Maaike Nouwen-De Mooij. Zij nam in de oorlog onderduikers in huis, werd verraden, verrichtte in Ravensbrück dwangarbeid bij Siemens en overleed in het kamp. “En dan hoop ik – vanuit de grond van mijn hart – dat ook zij deze onderlinge liefde heeft ervaren. Dat er ook naar haar is omgezien toen zij niet meer kon”

Hennis besloot haar rede met een pleidooi voor het vechten voor de vrijheid. Volgens haar vinden we vrijheid nu heel gewoon, maar is die nog altijd niet vanzelfsprekend in een tijd van aanslagen, vervolgingen en dictatoriale regimes. “Pal staan voor de vrijheid die ons zo lief is – dat is dan ook het devies”.

herdenking 2017 Hennis (1)

Twee kinderen van de Nicolaes Maasschool uit de groepen 7a en 7b lazen door de kinderen zelf gemaakte gedichten voor. Deze school heeft het monument geadopteerd en de kinderen van bovenstaande groepen leggen ook iedere herdenking een bloem bij het monument tijdens de kranslegging.

 De heer Hans Bijdam, een Pabostudent die de reis naar Ravensbrück in 2016 meemaakte, sprak in zijn herdenkingsrede over het belang van blijven herdenken en dat het belangrijk is dat het onderwijs zich blijft inzetten voor de overdracht van deze kennis. De reis met Pabostudenten wordt door Herinneringscentrum Kamp Westerbork in samenwerking met het CVR  georganiseerd. Deze studiereis wordt in 2017 van 29 april t/m 4 mei voor de 12e keer gehouden. Ook dit jaar eindigt de reis bij  Kamp Westerbork, waarbij de herdenking de afsluiting van de reis is.
Herdenking 2017 Hans Bijdam (1)
 Maarten Peters besloot de herdenkingsredes met zijn muzikale bijdrage, waarin hij drie prachtige ballades zong. Deze werden door hem zelf ingeleid door te vertellen hoe hij aan de inspiratie en teksten is gekomen.
Herdenking 2017 Maarten(1)
De herdenking werd afgesloten met 1 minuut stilte en het leggen van kransen en bloemen.
Herdenking 2017 bloemen (1)