“We zongen het weer, uit volle borst op die zondagmiddag. Door de wisseldiensten waren we zondags allemaal tegelijk in de barak. De helft genoot van een langer weekend, vrijdagnacht gewerkt en maandagochtend weer beginnen. Terwille van de anderen die zaterdag overdag werkten en zondagavond weer begonnen, moest er voor zover ons dat werd gegund, rust heersen in de Stube.
Soms waren er appels, Stubecontroles of andersoortige ongein, en dan sliep er niemand.
Maar de middag werd goed gebruikt. We zongen, er werd gevolksdanst, we vertelden elkaar verhalen uit eigen leven, we vertelden elkaar over de boeken die we hadden gelezen. Sommigen droegen gedichten voor, anderen zongen voor ons. We controleerden elkaar ook op luis en deden allerhande klusjes waar we door de week niet aan toe kwamen.

Zo ook die middag ergens in januari. We zongen 'Die Gedanken sind frei'.
Heel voorzichtig ging toen de deur open, zo voorzichtig dat maar een enkeling het merkte. en verschrikt stopte met zingen. Dan drong het ook tot de anderen door. In de deuropening stond muisstil een bewaakster. Dat was heel ongewoon. Als Stubeälteste had ik de taak bij dit soort gelegenheden overeind te springen en te melden: “Stube 16, 27 Häftlinge. “

De vrouw in het gehate grijze uniform barstte niet in de ons vertrouwde vileine woordenstroom uit, zij bleef heel stil staan en zei toen: "Zing rustig door, ik kom alleen maar luisteren, ik heb ook mijn gedachten. Ik bewonder jullie." Wat onzeker keken we elkaar aan en maakten dan ons lied af. We raakten met haar in gesprek. Ze kwam uit Lange Bilau, vertelde ze en wees met haar hand over het mannenkamp heen, in de richting van de bergen.”

Uit: Zo ben je daar, Kampervaringen. Tineke Wibaut-Guilonard, uitgeverij Ploegsma Amsterdam.