Algemeen
Concentratiekampen
Het meest berucht werden de Duitse concentratiekampen, die spoedig na het aan de macht komen van Hitler door het nationaal-socialistische regime werden opgericht. Reeds bij nooddecreet van 28 februari 1933 kreeg de “Schutzhaft”, de beschermende hechtenis, een plaats in de rechtsorde van het Derde Rijk. Iedereen die ook maar de geringste blijk gaf mogelijk of daadwerkelijk verzet tegen het nieuwe regime te plegen kon zo worden opgeborgen.
De concentratiekampen worden hier onderscheiden van de echte vernietigingskampen. Dat waren kampen die door het nazi-regime tijdens de oorlog werden opgezet om systematisch en in hoog tempo mensen om te brengen. De meerderheid van hen waren Joden. Alle vernietigingskampen waren gelegen in Polen. Auschwitz is wel het meest bekende symbool van de bewust geplande moord op de Joden. Toch moet opgemerkt worden dat aan het eind van de oorlog ook in andere kampen geplande moord op grote schaal voorkwam.
In Nederland waren tijdens de Duitse bezetting concentratiekampen in Amersfoort, Vught, Ommen en Westerbork (het laatste voor joden), in België te Breendonk en Mechelen.
Tussen 1933 en 1945 zijn in de Duitse kampen miljoenen mensen (onder wie zes miljoen joden) door vergassing, verhongering, uitputting, medische experimenten en de meest wrede martelingen omgebracht. Na de Tweede Wereldoorlog zijn deze verschrikkingen geleidelijk in hun volle omvang bekend geworden.
Hier onderscheiden we, onder meer op grond van hun doel, drie fasen in de ontwikkeling van de Duitse concentratiekampen.
Fase 1: Patriottische en ideologische heropvoeding
<< Terug naar Historisch Overzicht
